ΤΑΞΙΔΙ
-
Λισαβόνα: ένας ταξιδιωτικός οδηγός
Τα τελευταία χρόνια η τουριστική της κίνηση έχει αυξηθεί εκθετικά, κι όχι άδικα. Ο λόγος για την πολύχρωμη Πορτογαλία, που ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική και τα φυσικά τοπία της. Η πρωτεύουσα της, Λισαβόνα, είναι ταυτόχρονα γραφική και σύγχρονη, παντρεύοντας το παραδοσιακό με το μοντέρνο στοιχείο. Το ιστορικό της κέντρο είναι χτισμένο πάνω σε οκτώ λόφους, γεγονός που την κάνει συγχρόνως εντυπωσιακή, αλλά και κουραστική στο περπάτημα, με αρκετές ανηφο-κατηφόρες. Με τα πιο άνετα παπούτσια σου όμως δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, εξάλλου η θέα θα σε ανταμείψει! Σε κάθε περίπτωση, αν προτιμάς κάτι πιο ξεκούραστο, στην πόλη λειτουργεί δίκτυο ανελκυστήρων για να συνδέει τις γειτονιές με υψομετρική διαφορά, και τα…
-
Το Metamorphosis πάει Μετέωρα
Μια φωτεινή μέρα του φθινοπώρου, ξεκινήσαμε για μια μονοήμερη εξόρμηση με προορισμό τα Μετέωρα. Αντικρίσαμε έναν τόπο παράξενο, μια λαμπρή μοναστηριακή πολιτεία, στερεωμένη πάνω σε γιγάντιους απόκρημνους βράχους, που ορθώνονται περίτρανοι στη θεσσαλική πεδιάδα. Πλήθος Ελλήνων και ξένων γεωλόγων και ερευνητών, είχε ανέκαθεν ως αντικείμενο μελέτης του το μοναδικό αυτό γεωλογικό φαινόμενο, το οποίο ανήκει στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco. Αγναντεύοντας το μεγαλόπρεπο τοπίο, επιβλητικό και άγριο, με τα βουνίσια του αρώματα από τα αγριολούλουδα, που πλαισιώνουν τα σχήματα των βράχων, νιώθεις τη μηδαμινότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σύντομα μάθαμε πως «Μετέωρα» σημαίνει κρεμάμενος στη μέση του ουρανού. Η απόκοσμη γαλήνη, πάνω στους πανύψηλους αυτούς γκρίζους βράχους,…
-
Βουδαπέστη: μια βραδιά στον Δούναβη
Γαλαζοπράσινες φλέβες και με τα ρεύματά του, αγγίζει τα σώματα δέκα χωρών, ενώ το βράδυ μεταμορφώνεται σε φωτεινό άγγελο που προσφέρει αχτίδες σε κάθε γωνιά τους. Τον Δούναβη, τον δεύτερο μεγαλύτερο ποταμό στην Ευρώπη, τον αγκαλιάζουν κυρίως η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Σερβία και η Γερμανία, ενώ εγώ είχα την τύχη να τον ερωτευτώ μια δροσερή νύχτα καλοκαιριού στην Βουδαπέστη, την πρωτεύουσα της δεύτερης. Η διαδρομή του Δούναβη χωρίζει την Βουδαπέστη στις δύο περιοχές που περιγράφει το όνομά της, την Βούδα και την Πέστη, πληροφορία που αγνοούσα μια ζωή. Οι Ούγγροι έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά με το στόλισμα της πόλης, με καθαρά πλακόστρωτα, φώτα σαν να βγήκαν από ταινία του…
-
Σύρος: το νησί που πάντα θα επιστρέφεις
Αυτό το άρθρο διαβάζεται καλύτερα όταν ακούς παράλληλα αυτό: Δεν γνωρίζω αν η φραγκοσυριανή έκανε μάγια, ξέρω όμως ότι το νησί είναι τόσο ερωτεύσιμο που το να μαγευτεί κανείς μαζί του, φαντάζει λογικό. Η Σύρος συνδυάζει επιβλητική αρχιτεκτονική και χρυσές ακτές. Είναι το μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί των Κυκλάδων και κατέχει πλούσια ιστορία. Κομψή, μποέμ και γεμάτη αντιθέσεις, θα δυσκολέψει τους ταξιδιώτες της στον αποχαιρετισμό. Όπως εμάς, που αλλάξαμε δύο φορές τα ακτοπλοϊκά του γυρισμού με την γοητεία της. Καθώς οι τόποι είναι οι άνθρωποι, σημαντικό μέρος της γοητείας αυτής το αποδίδω στους ανθρώπους της, που την πλημμυρίζουν με αγάπη. Οι ντόπιοι είναι εξαιρετικά φιλόξενοι, αλλά αυτό που σίγουρα δεν…
-
Βουδαπέστη: Το φαινόμενο της πολύχρωμης στοάς
Τί κρύβεται πίσω από τα μεγαλοπρεπή κτήρια και τις γοτθικές εκκλησίες; Τα παλάτια και τις φωταγωγημένες γέφυρες της πρωτεύουσας της Ουγγαρίας. Αγανακτώντας από την αισθητική ομορφιά των φωτογραφικών ντοκουμέντων μου αποφάσισα να περιπλανηθώ στα στενά, να αισθανθώ τον παλμό της πόλης by night. Όπου έβλεπα νεαρό κόσμο, ακολουθούσα. Κέντρο, εργάσιμη αύριο, προκατέβαλα μια νηφάλια συμπεριφορά, και σκέφτηκα πως θα γυρίσω νωρίς σήμερα στη σπηλιά μου. Όσο ακολουθώ το νεανικό γκρουπ μπροστά μου αντιλαμβάνομαι ότι όλο και συσπειρώνεται κόσμος και ότι πλέον δεν χωράμε στα πεζοδρόμια και περπατάμε στους δρόμους. Στρίβουν σε ένα σκοτεινό δρομάκι και ακολουθώ. Μπροστά μου, μια στοά που το μάτι μου δεν φτάνει στο τέλος της. Φωτάκια,…
-
Το μεταποκαλυπτικό φοιτητικό camping life
Μια ξεχασμένη ιστορία πανδημίας αναβιώνει το καλοκαίρι, αγκαλιά με θάλασσα, ξέσκασμα και freddo espresso στην παραλία. Οι ανέμελες διακοπές μετά από δύο χρόνια υγειονομικού αλέρτ, με κουβαδάκια, μάνες να φωνάζουν στην παραλία τα παιδάκια και τηγανητά καλαμαράκια, σχεδόν έφτασαν στο τέλος τους. Που χάθηκε όμως ο budget friendly προορισμός των φοιτητών, εκεί όπου το φλερτ αγναντεύει το κύμα μέχρι την αυγούλα; Αναφέρομαι στην απόλυτη μεταστροφή στα οργανωμένα και αποξενωμένα πολυτελή ξενοδοχεία με τα γυαλιστερά τους αστέρια. Στην άλλη όχθη, το μοναχικό camping (που όταν μας βολεύει είναι γεμάτο βαβούρα και συνωστισμό) βιώνει μια δραματική απομόνωση. Οι campers, που υποτίθεται ότι τους αρέσει η εξερεύνηση, η φύση και τα παρτάκια στην παραλία…
-
Alberobello: το στρουμφοχωριό της Νότιας Ιταλίας
Μια φορά κι έναν καιρό στην Απουλία, επαρχία στα Νότια της Ιταλίας, υπήρχε ένα χωριουδάκι… Ο λόγος για το παραμυθένιο Alberobello ή αλλιώς την «πρωτεύουσα των τρούλων». Το όνομά του κυριολεκτικά σημαίνει «όμορφο δέντρο» και είναι γνωστό μέχρι σήμερα για τα χιλιάδες ιδιαίτερα σπιτάκια με το όνομα trulli. Τα σπιτάκια αυτά με τις κωνικές, πυραμιδικές τους στέγες, που με λίγη φαντασία μοιάζουν με ανάποδο παγωτό, χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Πρόκειται για παραδοσιακές κατοικίες με ασβεστολιθικά και πέτρινα κτίσματα, χωρίς συνδετικά υλικά και με ένα διακοσμητικό στεφάνι ή σταυρό στην κορυφή. Η ακριβής προέλευση τους είναι ασαφής, αλλά η κυρίαρχη και πιο ενδιαφέρουσα θεωρία υποστηρίζει πως όλο το χωριό είναι…
-
Μια μέρα στα Σφακιά
Χρόνια στην Κρήτη, μα πρώτη φορά στα Σφακιά. Πρότεινα μονοήμερη εκδρομή και ευτυχώς ακούστηκε ένα ομόφωνο «Ναι!» από την παρέα. Δεν ξέρω πως τα είχα στο μυαλό μου, περίμενα μάλλον να αντικρίσω έναν δυσπρόσιτο τόπο και ντόπιους με μαύρα πουκάμισα και όπλα, που θα συζητούν για βεντέτες πίνοντας ρακή μονομιάς. Κάπως έτσι ήταν οι εικόνες που δημιουργούσα γι αυτό το μέρος μικρή, από τις ιστορίες που άκουγα. Η αλήθεια τελικά, βρισκόταν κάπου στη μέση. Ο δυσπρόσιτος τόπος είναι γεγονός. Διασχίζοντας διάφορα ορεινά χωριά της ιστορικής περιοχής, κατευθυνθήκαμε προς την Χώρα Σφακίων και συναντήσαμε έναν φιδίσιο, και ιδιαίτερα βάναυσο τολμώ να πω, για όσους ζαλίζονται, δρόμο. Η διαδρομή όμως είναι γεμάτη…
-
Διημεράκι καλοκαιρινό στο Πήλιο
Πρώτη στάση στο χωριό Λαύκος του Πηλίου, κάτω από το μεγαλοπρεπές πλατάνι, με μια δροσιά που θυμίζει κρύο νερό σε καύσωνα Φυλλωσιές παντού και δένδρα ψηλά, με σκιά-ασπίδα από τον καλοκαιρινό ήλιο Ραντεβού στο κεντρικό καφενείο της πλατείας, το καφενείο Φορλίδα, που μετρά πάνω από 250 χρόνια ιστορίας, από το 1785 Ο κυρ Μανώλης, η έβδομη γενιά-και μάλλον η τελευταία- έχει διατηρήσει αναλλοίωτο τον μικρό καφενέ Το καφενείο αυτό ήταν το αγαπημένο του Παπαδιαμάντη. Όλα μέσα θυμίζουν καρτ ποστάλ μιας άλλης εποχή και παραμένουν γνήσια στο ελληνικό στοιχείο Παραδοσιακό και χειροποίητο γλυκό του κουταλιού, άγριο λευκό κεράσι! Καφεδάκι μερακλίδικο από τον γλυκύτατο ιδιοκτήτη, η ζέστη του «κλωτσάει» το αεράκι Βολτίτσα…